Wanneer iemand van wie we houden deze wereld verlaat, is het niet alleen een persoon die heengaat. Een deel van onze geschiedenis, onze identiteit en ons hart verdwijnt ook. De afwezigheid is voelbaar in de stilte van het huis, in de voorwerpen die onbeweeglijk achterblijven, in de herinneringen die onverwacht terugkeren. En met die pijn komen vragen waarop we niet altijd een antwoord weten:
Waar zijn ze nu? Kunnen ze me zien? Houden ze nog steeds van me?
Padre Pio, een van de meest mystieke heiligen van de 20e eeuw, wijdde een groot deel van zijn leven aan het begeleiden van mensen die rouwden om het verlies van een geliefde. Zijn antwoorden waren noch kil, noch theoretisch. Het waren woorden die voortkwamen uit een diepgaande spirituele ervaring en immens mededogen voor menselijk lijden.
Voor hem was de dood geen verdwijning, maar een transformatie.
Liefde sterft niet wanneer het lichaam ophoudt te functioneren.
Padre Pio leerde dat wanneer een mens deze wereld verlaat, hij zijn bewustzijn of gevoelens niet verliest. Integendeel, de ziel treedt een helderdere en diepere vorm van waarneming binnen. Hij ziet niet langer met ogen, noch hoort hij met oren, maar hij voelt met een intensiteit die we ons hier niet kunnen voorstellen.
Hij zei dat de banden die door ware liefde ontstaan, niet door de dood verbroken worden. Een moeder blijft een moeder. Een zoon blijft een zoon. Een echtgenoot blijft van zijn vrouw houden.
Liefde is niet afhankelijk van het lichaam. Ze behoort
tot de ziel.
Daarom kunnen onze geliefden aanvoelen wanneer we met genegenheid aan hen denken, wanneer we hun naam in een gebed uitspreken, of wanneer we een moeilijke tijd doormaken. Het is niet zo dat ze ons observeren alsof ze naar een scherm kijken, maar ze voelen onze innerlijke toestand, ons verdriet, onze hoop en onze smeekbeden.
Zielen zijn niet ver weg; ze zijn geestelijk met ons verbonden.
Padre Pio sprak over een onzichtbare maar krachtige werkelijkheid: een geestelijke verbondenheid tussen hen die op aarde leven, hen die na de dood gezuiverd zijn en hen die reeds in de tegenwoordigheid van God verkeren. Deze verbondenheid wordt de gemeenschap der heiligen genoemd.
