De volgende ochtend stond er een taxi voor het huis op me te wachten. Robert gaf me tweehonderd dollar, zonder me aan te kijken.
Ik heb nog geen afscheid genomen.
Ik vertrok zonder te weten waar ik heen moest.
Het goedkoopste motel dat ik vond kostte dertig dollar per nacht. Binnen een week was mijn geld verdwenen.
Ik sliep in een park, mijn koffers stevig vast. Ik at wat ik kon vinden. Ik stond in de rij voor een kom soep. Ik werd onzichtbaar.
Op een avond bood een dakloze man me een stuk oud brood aan. Dit gebaar raakte me meer dan alles wat mijn zoon in maanden had gedaan.
De dagen zijn verwarrend geworden. Ik verloor de tijd uit het oog.
Op een middag, terwijl ik in mijn koffers rommelde, vond ik een vergeelde envelop, geschreven in het handschrift van mijn man.
Binnenin een brief en documenten.
Henry onthulde me wat hij altijd voor me had verborgen: door de jaren heen had hij geïnvesteerd, gekocht, opgebouwd. Dertien eigendommen. Gebouwen, commerciële panden. Alles stond op mijn naam.
En tussen de adressen was er één die ik te goed kende.
Het gebouw waar Robert en Dawn woonden.
Degene waar ik achtervolgd was.
