Ik was de soep aan het roeren toen mijn schoondochter me met een hete pollepel op mijn hoofd sloeg.
« Wie kookt er zo, jij onbekwame?! » riep ze.
In de woonkamer zette mijn zoon gewoon het volume van de tv harder. Alsof hij niets had gehoord. Alsof het niet uitmaakte.
Vijf minuten later schudde een oorverdovend gekletter de keuken. Toen hij aankwam, verstijfde hij toen hij zag wat ik had gedaan.
Wat ze op dat precieze moment nog steeds niet wisten, was dat die dag niet mijn val markeerde, maar het begin van mijn wederopbouw.
Mijn naam is Helen. Ik ben 71 jaar oud. Mijn hele leven geloofde ik dat familieliefde je tegen alles beschermde. Ik had het mis.
Zes maanden eerder had ik mijn man, Henry, begraven. Vijftig jaar huwelijk kwam abrupt ten einde op een middag in april. Ik had hem in de tuin gevonden, knielend bij de geraniums die hij water gaf, de tuinslang nog steeds druppelend aan zijn voeten.
Na zijn dood was er stilte in mijn huis gekomen. Een huis dat te groot is, vol met herinneringen die te zwaar zijn. Mijn enige zoon, Robert, heeft me overtuigd om bij hem en zijn vrouw te komen wonen.
« Je kunt niet alleen zijn, mam. Op jouw leeftijd is het niet verstandig, » vertelde hij me.
Ik wilde het geloven. Ik moest erin geloven.
