Ze had alles volgens het boekje gedaan. Goede cijfers, een beurs, geen problemen. Tot de dag dat haar moeder haar vroeg om Harvard op te geven om haar oudere zus te redden. Deze simpele, onopvallende weigering markeerde het begin van een diepe familieruzie en een lang leerproces: leren over grenzen, verantwoordelijkheid… en het recht om voor jezelf te kiezen.
Een besluit dat zonder discussie is opgelegd.
Het gesprek begon niet met « Hoe gaat het? » Het begon met een bevel: schrijf je dit semester uit bij Harvard. Haar moeder had haar besluit al genomen. Geen discussie, geen compromis: de universiteit moest wachten, familie ging voor.
De negentienjarige Ava, de eerste in haar familie die naar zo’n prestigieuze universiteit ging, had haar hele leven zorgvuldig gepland om nooit een last te zijn. Haar zus Brooke daarentegen maakte een reeks tegenslagen mee: schoolverlating, onzekere baantjes, impulsieve beslissingen. In de ogen van hun moeder was het Ava die « een offer moest brengen » zodat Brooke « weer op eigen benen kon staan ».
Ava’s weigering was kalm, bijna banaal: « Nee. » Maar dat ene woord was genoeg om alles te veranderen. Het was geen discussie meer, het was een ultimatum: kies voor haar studie of voor haar familie.
Die dag verloor Ava, zonder het zelf te beseffen, veel meer dan alleen financiële steun: ze verloor haar plek in haar eigen huis.
