Volgens de Kamer moet onder invaliditeit worden verstaan het verlies van het vermogen tot arbeid als gevolg van ernstige anatomische of functionele beperkingen die de arbeidsgeschiktheid verminderen of tenietdoen, en die zonder deze beperkingen de mogelijkheid tot herstel van de arbeidsgeschiktheid belemmeren, met name wanneer dit herstel onzeker of van zeer lange duur is.
Dat wil zeggen, het is niet alleen belangrijk om te erkennen dat iemand fysiek niet in staat is om professioneel werk te verrichten, maar ook dat zelfs als iemand over de vaardigheden beschikt om een bepaalde activiteit uit te voeren, dit niet met minimale effectiviteit hoeft te gebeuren. De uitvoering van elke taak, hoe eenvoudig ook, vereist immers een vast schema, beweging en interactie, evenals toewijding en aandacht.
In dat geval vormen de aandoeningen van de patiënt een beeld dat “het naar behoren uitvoeren van allerlei soorten werk verhindert, inclusief zittende taken en lichte werkzaamheden die geen bijzonder intense fysieke inspanning vereisen.”
“Momenteel lijdt hij aan een ernstige aandoening die met voldoende intensiteit optreedt om zijn arbeidsvermogen teniet te doen, waaraan andere degeneratieve aandoeningen nog worden toegevoegd,” luidt de uitspraak.
De aanvrager lijdt aan terugkerende, ernstige depressies zonder psychotische symptomen van ernstige aard, nekpijn en een degeneratief proces zonder aantasting van de zenuwwortels, fibromyalgie en CVS.
Daarom wijst het TSJC het beroep tot vernietiging van de uitspraak van het Nationaal Instituut voor Sociale Zekerheid (INSS) tegen het vonnis van de Arbeidsrechtbank 1 Girona uit 2013 af.
IPA-situatie van een sociaal werker met fibromyalgie en CVS
De Sociale Kamer van het Hooggerechtshof van Catalonië heeft in uitspraak nr. 1403/2015 van 24 februari (Rec. 6239/2014) eveneens de situatie van de IPA voor alle werkzaamheden van een sociaal werker met fibromyalgie en chronisch vermoeidheidssyndroom bevestigd, waarmee de uitspraak van de Arbeidsrechtbank werd bekrachtigd en de vordering van het Nationaal Instituut voor Sociale Zekerheid werd afgewezen.
De werknemer betaalde voor diensten die werden verleend aan een opvoedster die leed aan een zeer vergevorderd syndroom van fibromyalgie en chronische vermoeidheid, graad III, in combinatie met een chronische depressieve stoornis, milde cognitieve stoornis en antenoïd carpaaltunnelsyndroom, naast andere aandoeningen.
Gezien de ernst van de fibromyalgie en chronische vermoeidheid, en de mate waarin men lijdt, moet worden erkend dat zelfs met de vaardigheden om bepaalde activiteiten uit te voeren, er een gebrek is aan daadwerkelijke autoriteit om het werk effectief te voltooien.
Het zijn pathologieën die intense pijn veroorzaken, die het productiviteitsvermogen ernstig ondermijnen, zowel qua prestaties, capaciteit als efficiëntie. Zonder dat kunnen ze simpelweg geen licht werk meer verrichten, waardoor de invaliditeitssituatie permanent en absoluut wordt.
De LGSS (Local Government Support Scheme) heeft zich in de jurisprudentie gebaseerd op de absolute, permanente invaliditeit. Deze jurisprudentie heeft erop gewezen dat een dergelijke mate van invaliditeit niet alleen erkend moet worden wanneer er geen enkele fysieke mogelijkheid meer is om professioneel werk te verrichten, maar ook wanneer iemand, hoewel hij nog wel over de vaardigheden beschikt om bepaalde activiteiten uit te voeren, dit met minimale effectiviteit kan doen. Het uitvoeren van welk werk dan ook, hoe eenvoudig ook, vereist immers een vast schema, beweging en interactie, evenals toewijding en aandacht.
Onder invaliditeit moet worden verstaan het verlies van het vermogen tot arbeid als gevolg van ernstige anatomische of functionele beperkingen die het arbeidsvermogen verminderen of tenietdoen, en die zonder deze beperkingen de beoordeling van de mogelijkheid tot herstel van het arbeidsvermogen belemmeren, met name wanneer dit herstel onzeker of zeer langdurig is.
