We voldeden binnen de eerste twee weken niet aan beide voorwaarden.
Ik herinner me de vroege nachten nog goed. Het gezoem van de serverventilatoren. De geur van verbrande soldeer. De manier waarop de code na negentien uur wazig werd op het scherm, maar op de een of andere manier toch meer betekenis had dan mensen ooit hadden begrepen.
We bouwden een platform waarvan we overtuigd waren dat de wereld het nodig had: een AI-gestuurde infrastructuur voor veilige bedrijfsintegratie – saaie woorden voor iets waarvan we dachten dat het de manier kon veranderen waarop bedrijven geld, data en beslissingen verwerken via systemen die altijd slechts één verkeerd wachtwoord verwijderd waren van een ramp.
We waren jong genoeg om te denken dat ‘ontwrichting’ een persoonlijkheidskenmerk was en geen marketingtruc.
‘Weet je wat we nodig hebben?’ zei Liam op een avond, terwijl hij plat op het koude beton lag en naar de zichtbare balken staarde.
‘Financiering,’ antwoordde ik, terwijl ik woedend typte. ‘Slaap. Een echt veiligheidscertificaat.’
Hij wuifde met zijn hand. « Dat allemaal, natuurlijk. Maar ook iemand die weet wat EBITDA in hemelsnaam betekent. »
“We kunnen het opzoeken via Google.”
« Beleggers vinden het niet leuk als je hun vragen opzoekt via Google, Silus. »
“Ze geven de voorkeur aan oplossingen die hen meer geld opleveren.”
‘Ja,’ zei hij, terwijl hij zijn ogen sloot. ‘Maar voordat ze bij dat gedeelte komen, willen ze presentaties zien waarin de cijfers omhoog en omlaag gaan. We hebben iemand nodig die verstand heeft van geld. Iemand die ontzettend goed is met spreadsheets.’
Ik wist het toen nog niet, maar dat was de nacht dat mijn lot me tegemoet kwam, hakken tikkend op het gepolijste beton, een stralende glimlach, ogen scherp als glas.
Haar naam was Daphne.
Ik ontmoette haar drie maanden later op een netwerkevenement waar ik eigenlijk niet heen kon. Ik was er per toeval bijgekomen – iemand had de verkeerde Silas Ward gemaild, en ik kwam opdagen voordat ze de lijst konden corrigeren. De zaal zat vol mensen die eruit zagen alsof ze al vanaf hun geboorte wisten wat durfkapitaal inhield. Ik stond daar in mijn enige nette blazer, met een goedkoop plastic bekertje met iets dat voor wijn moest doorgaan, en probeerde er niet als een bedrieger uit te zien.
Ze heeft me toch gevonden.
‘Je ziet eruit alsof je liever een geheugenlek aan het opsporen bent dan hier te staan,’ zei ze, terwijl ze naast me verscheen.
Ik draaide me om. Ze droeg een diepgroene jurk, eenvoudig maar elegant, zoals alles aan haar. Donker haar, rode lippenstift, ogen die alles wat ze zag leken te catalogiseren en te classificeren.
‘Is het dan zo vanzelfsprekend?’ vroeg ik.
Ze kantelde haar hoofd. « Je kijkt naar de sprekers, niet naar de investeerders. Je hebt geen visitekaartje bij je. En je bent in gedachten de helft van de slides in die presentatie aan het herschrijven. »
Ze gebaarde naar het podium waar een of andere man het had over « synergetische, door blockchain mogelijk gemaakte disruptie », alsof hij net had ontdekt dat Engels en modewoorden gratis waren.
‘Je klinkt als een investeerder,’ zei ik, nieuwsgierig.
Ze lachte zachtjes. « Ik klink als een CFO. Of in ieder geval als iemand die er graag een zou willen zijn. »
We hebben gepraat. Ze vroeg wat ik aan het bouwen was. Ik probeerde het uit te leggen zonder dat het klonk alsof ik om geld aan het bedelen was. Haar vragen waren scherp, gedetailleerd en praktisch, en raakten direct de kern van de zaak die de meeste mensen verkeerd begrepen.
‘Hoeveel verbruikt u?’ vroeg ze op een gegeven moment.
‘Eh,’ zei ik. ‘Enkele cijfers. In dollars.’
Ze glimlachte. « Uiteindelijk zul je iemand zoals mij nodig hebben, weet je. »
Ik haalde mijn schouders op. « Als we je kunnen betalen. »
‘Je kunt het je niet veroorloven om iemand zoals ik niet te hebben,’ zei ze, en op de een of andere manier klonk het niet arrogant, maar gewoon feitelijk. ‘Maar dat is oké. Ik heb geduld.’
Dat was ze niet.
Niet echt.
Maar destijds geloofde ik haar.
De opkomst van Ward & Hunt ziet er in tijdschriftartikelen en presentaties op venture capital-conferenties keurig uit. Twee jonge oprichters. Een briljant product. Een markt die snakte naar veilige integratie. Een vroege angel investor, vervolgens een seed-ronde, en daarna een Series A-ronde die de aandacht trok.
Wat geen van die gepolijste verhalen laat zien, is het constante, op de achtergrond aanwezige dreigende gevaar.
De nachten dat we op een haar na de afgrond in dreigden te storten. De deals die bijna rondkwamen, maar vervolgens strandden in een juridisch niemandsland. De strijd met een huisbaas die onze huur wilde verdrievoudigen toen hij bedrijfsnaambordjes in de lobby zag hangen.
Daphne was er gedurende dit alles.
Ze trad officieel in dienst bij het bedrijf een jaar later, nadat onze eerste echte investeerder erop had aangedrongen dat we « financieel toezicht door een volwassene » zouden inhuren. Ik heb haar aanbevolen nog voordat ik mijn zin had afgemaakt.
‘Ze begrijpt ons,’ zei ik tegen Liam. ‘En ze snapt cijfers net zo goed als jij API’s snapt.’
Hij was er niet blij mee.
« Ze is… intens, » zei hij na hun eerste ontmoeting.
‘Ze is competent,’ antwoordde ik. ‘We hebben competente mensen nodig.’
We hebben haar tot CFO benoemd.
Ze kroop moeiteloos in de rol alsof ze ervoor geboren was, reorganiseerde onze boekhouding, onderhandelde over leverancierscontracten en bouwde financiële modellen die zelfs de meest cynische investeerder imponeerden.
Ook zij kwam onopgemerkt in mijn leven terecht.
