Binnen enkele minuten arriveerden Dr. Samuel Hart, de behandelend kinderarts, en een beveiligingsmedewerker. Theo schrok bij elke plotselinge beweging en beschermde instinctief Amelie.
« Neem haar alsjeblieft niet mee, » smeekte hij. « Ze huilt als ik niet bij haar ben. »
Dr. Hart hurkte neer en sprak kalm. « Niemand neemt haar mee. Maar ik moet weten, Theo, wat is er gebeurd? »
Theo keek nerveus naar de deur voordat hij sprak. « Het is mijn stiefvader. Hij… hij slaat me als mama slaapt. Vanavond werd hij boos omdat Amelie niet ophield met huilen. Hij zei… Hij zei dat hij haar voor altijd stil zou maken. Ik moest weg. »
De woorden troffen Olivia als een klap. Dr. Hart wisselde een ernstige blik met de beveiligingsmedewerker voordat hij de maatschappelijk werker riep en de politie waarschuwde.
Buiten sloeg een winterstorm op de ziekenhuisramen, sneeuw stapelde zich in stille hopen. Binnen hield Theo Amelie stevig vast, zich niet bewust dat zijn moed al een levensreddende keten van gebeurtenissen in gang had gezet.
Detective Felix Monroe arriveerde binnen het uur, zijn uitdrukking serieus onder het felle tl-licht. Hij had veel zaken van kindermishandeling onderzocht, maar weinig begonnen met een zevenjarige die midden in de nacht een ziekenhuis binnenliep en zijn zusje in veiligheid bracht.
Theo beantwoordde vragen zachtjes en wiegde Amelie in zijn armen. « Weet je waar je stiefvader is? » vroeg de detective.
« Thuis… hij was aan het drinken, » antwoordde Theo, zijn kleine stem kalm ondanks de angst in zijn ogen.
Felix knikte naar agent Claire Hastings. « Stuur een eenheid naar het huis. Beweeg voorzichtig. We hebben te maken met kinderen die risico lopen. »
