Een half uur later begon ik in slaap te vallen toen de deur plotseling openging. De verpleegkundigen keken verbaasd toen Ethan binnenstapte, buiten adem en bleek. Hij verontschuldigde zich snel voor zijn onverwachte komst en legde uit dat hij meteen was gekomen toen hij hoorde dat ik was bevallen. Ondanks mijn verwarring liep hij voorzichtig naar de wieg, zijn blik verzachtte toen hij naar de baby keek. Het was stil in de kamer. Ik vroeg waarom hij er was, en hij gaf toe dat hem was verteld dat ik geen kind meer verwachtte. De waarheid had hem diep geraakt. Er werd niet geschreeuwd, er was geen confrontatie – alleen een stille realisatie dat misverstanden een groter deel van ons verleden hadden bepaald dan we wilden toegeven.
