Eén zin legde het hele team lam:
“Ik kan niet bewegen. Ze moet blijven…”
Het eindigde abrupt.
‘Julián was gewond,’ zei Morel zachtjes. ‘En Clara… zij leefde nog.’
Maar geen van beide lichamen was aanwezig.
Nog verontrustender: iemand had de dagen geteld. Drie verticale krassen, die zich steeds herhaalden, bedekten de muur.
Minimaal dertig mark.
Een maand lang opgesloten.
Naarmate de druk toenam, werd de zoektocht uitgebreid. En toen dook er een nieuwe wending op: een modern touw, dat recent was neergelegd, bleek van niemand te zijn – noch van de slachtoffers, noch van de reddingsteams.
‘Er was hier iemand anders,’ zei Morel, terwijl hij naar de stille steen staarde.
De berg gaf geen antwoord.
Maar de volgende dag gebeurde er eindelijk iets.
De derde dag bleek cruciaal. Hoog boven de grot, in een steile verticale doorgang, vonden de onderzoekers vage voetafdrukken – recente afdrukken. Te recent om van iemand van vijf jaar eerder te zijn. En te licht om van een volwassene te zijn.
Enkele uren later, begraven onder losse stenen, ontdekten ze een kleine stervormige hanger. Clara’s favoriet. De hanger die ze nooit afdeed.
Toen volgde de ontdekking die de hele bergkam tot zwijgen bracht.
