‘Absoluut,’ antwoordde Jordan. ‘Ik heb dit restaurant zelf opgericht. Hier bakte mijn moeder vroeger taarten.’
We hebben het ontworpen met iedereen in gedachten, inclusief bouwvakkers, ouderen, ouders van jonge kinderen en mensen die gewoon hun best doen om rond te komen. Jij hebt geen recht om te bepalen wie respect verdient.
Denise’s gezicht werd wit. De jonge vrouw liet haar telefoon vallen.
‘Laat me het uitleggen—’ begon Denise.
Jordan viel hem tegen: « Nee. » « Ik heb er genoeg van. De camera’s ook. »
Hij knikte naar de kleine bewakingscamera in de hoek. ‘Die microfoons? Ja, die kunnen geluid detecteren. Je hele toespraak wordt opgenomen. Bovendien is dit niet de eerste keer.’
Ruben, de manager, kwam op datzelfde moment verbaasd uit de keuken tevoorschijn. « Meneer Ellis? »
‘Hallo Ruben,’ zei Jordan. ‘We moeten even praten.’
Ruben knikte zwijgend.
Jordan keek de kassamedewerkers nogmaals aan. « Jullie zijn beiden met onmiddellijke ingang geschorst. Na een omscholing zal Ruben bepalen of jullie terugkomen. »
Ik sta vandaag achter de toonbank. Kijk gerust naar me als je wilt zien hoe je met klanten omgaat.
Jordan bleef onverstoorbaar toen de jonge vrouw in tranen uitbarstte. « Huil niet omdat je gearresteerd bent. Verander van houding omdat je spijt hebt. »
Met gebogen hoofden liepen ze zwijgend naar buiten. Jordan zette een verse kop koffie, deed een schort voor, ging achter de toonbank staan en bracht de koffie naar de bouwvakker.
‘Hoi, kerel,’ zei hij beleefd. ‘Dit is de woning. Bedankt voor je geduld.’
De man knipperde met zijn ogen. « U bent de eigenaar, toch? »
