Tijdelijke voogdij werd volledige adoptie.
De handtekeningen werden niet gezet als juridische verbintenissen, maar als bevestiging van iets dat al lang bestond: ze waren familie.
Het bedrijf bleef draaien, maar vormde niet langer het middelpunt van Roberto’s leven. Vergaderingen werden nu gepland rond schoolfeesten, medische controles en middagen in het park.
Het landhuis, ooit stil en perfect, was nu gevuld met gelach, sapvlekken op tafel en nieuwe tekeningen op elke muur.
Roberto had twee meisjes uit een steegje gered, jawel.
Maar zonder het te beseffen, had hij ook zichzelf gered van een leeg bestaan.
Want uiteindelijk hoefde je geen bloed te delen om een gezin te stichten.
Het enige wat nodig was, was een gebaar van medeleven op het juiste moment… en de beslissing om niet de andere kant op te kijken.
Soms zijn we net als Roberto, die de pijn probeert te verdoezelen met werk.
Soms zijn we net als Lia, die in stilte smeekt dat iemand ons niet in de steek laat.
Hoe dan ook, er is altijd een mogelijkheid om voor compassie te kiezen.
Vertel me in de reacties: wat zou jij in Roberto’s plaats hebben gedaan?
