Een politieagent adopteerde een klein meisje dat voor zijn deur was achtergelaten – 15 jaar later keerde haar moeder terug met één eis.
« Nee, dat heb ik niet gedaan. Maar ik wilde het wel. Elke dag weer. »
De tranen stroomden nu over haar gezicht, en Daniel liet ook zijn eigen tranen vallen.
Sommige mensen baren kinderen.
Anderen kiezen ervoor om te blijven.
En Daniël wist dat die keuze het verschil had gemaakt.
Maar dit is wat ik mezelf steeds afvraag : wat maakt iemand tot ouder – biologie, of de keuze om te blijven wanneer het het moeilijkst is? En wanneer het verleden aanklopt, laten we het dan het verhaal herschrijven dat we zelf hebben opgebouwd, of komen we eindelijk op voor de liefde die nooit is weggegaan?
Als je dit verhaal leuk vond, is hier nog een leuk verhaal voor je: Toen Ethan een verlaten pasgeboren baby voor zijn deur vond, had hij nooit kunnen bedenken dat ze zijn hele wereld zou worden. Dertien jaar later verscheen er een vreemdeling op dezelfde plek, die beweerde de moeder van het kind te zijn en haar terug eiste. Wat er vervolgens gebeurde, had Ethan nooit zien aankomen.
