Ik was niet kalm. Helemaal niet. Als je een uitgeputte jonge vader bent met een baby van zes weken oud die al urenlang huilt, als je al weken nauwelijks hebt geslapen, en een enorme, getatoeëerde man in een motorvest plotseling je baby in zijn armen neemt… dan neemt de angst het over. Die nacht op de spoedeisende hulp zorgden mijn vooroordelen er bijna voor dat ik een van de mooiste ontmoetingen van mijn leven misliep.
Een angstige nacht op de spoedeisende hulp.
Mijn naam is Lucas. Ik ben 32 jaar oud. Mijn vrouw Camille en ik waren net ouders geworden van een dochtertje, Léa. Ze was perfect… maar ontroostbaar. Ze had dag en nacht hevige kolieken. We wisten echt niet meer wat we moesten doen.
Op een avond kreeg ze plotseling koorts. We zijn met spoed naar de eerste hulp gegaan.
Het was bijna elf uur ‘s avonds. De wachtkamer zat bomvol. Léa huilde zo hard dat iedereen ons aanstaarde. Een vrouw schreeuwde zelfs naar ons:
— Kun je die baby niet stil krijgen?
