Geleidelijk aan verschenen er andere tekenen. Blauwe plekken op Clara’s pols, wat ze ongemakkelijk uitlegde. Ogen rood van de tranen. Leugens die te voor de hand liggend zijn om oprecht te zijn.
Op een avond, niet langer in staat om de pijn te verdragen, stond ik op toen de douche begon te lopen. De gang was in duisternis gehuld. De badkamerdeur stond op een kier.
Door het interstitief zag ik de verschrikking.
Julian, nog in zijn pyjama, doorweekt. Clara, ook gekleed, hield zich onder het ijskoude water. Zijn hand greep zijn haar, zijn lage, dreigende stem galmde. Een droog gebaar. Het geluid van een plotseling. De onderdrukte snikken van mijn schoondochter.
Mijn hele lichaam verstijfde. De scène werd over een begraven herinnering gelegd: mijn man, zijn woede, het koude water, de angst. Mijn instincten namen het over.
Vlucht. Hou je mond. Overleef.
Ik ging terug naar mijn kamer, trillend, overweldigd door schuldgevoel. Die nacht begreep ik dat de demon niet samen met mijn man was gestorven. Hij had bezit genomen van mijn zoon.
De volgende ochtend werd een kille en heldere beslissing genomen: ik kon niet blijven.
Ik heb aangekondigd dat ik vertrek naar een residentie voor senioren. Julian verzette zich fel tegen dit idee, niet uit liefde, maar uit trots. Clara, in paniek, smeekte me te blijven. Ik gebruikte de behoefte aan onafhankelijkheid, het stadsleven dat niet bij me paste.
Ik vertrok de volgende dag.
De residentie was vredig, veilig. Geen geschreeuw meer, geen dichtgeslagen deuren meer, geen nachtelijke douches meer. Toch stond de rust in mijn lichaam in contrast met de tumult in mijn geest. Het beeld van Clara achtervolgde me.
Op een dag ontmoette ik Margaret, een voormalige collega. Door haar mijn verhaal toe te vertrouwen, vertelde ze me dat van haar eigen dochter, die ook slachtoffer is van huiselijk geweld. Ze had hem uiteindelijk geholpen te vluchten, legaal te vechten, zichzelf weer op te bouwen.
Zijn woorden klonken als een harde verrassing. Vluchten was geen oplossing. Zwijgen maakte me een medeplichtige.
Ik begreep dat als ik mijn zoon niet direct onder ogen kon komen, ik Clara tenminste kon steunen.
Toen ze me kwam bezoeken, durfde ik haar te vertellen dat ik het wist. Ze ontkende het eerst en zakte toen in elkaar. Zijn verhaal bevestigde mijn grootste angsten: beledigingen, mishandelingen, isolatie, dreigementen, totale financiële afhankelijkheid.
Samen besloten we te handelen.
Ik heb contact opgenomen met een betrouwbare advocaat. Clara begon bewijs te verzamelen: opnames, foto’s, aantekeningen. Elke boodschap was een wond, maar ook een steen richting zijn vrijheid.
