Terwijl ze naar haar appartement liepen, voelde Emma een kracht die ze nog nooit eerder had ervaren. Ze had haar angst recht in de ogen gekeken en een keuze gemaakt die alles veranderde. Het ging niet alleen om het tegenspreken van een vreemde; het ging erom haar eigen kracht en stem te vinden.
Toen ze eindelijk bij haar appartement aankwam, stond haar moeder bij de deur te wachten, met een bezorgde blik op haar gezicht. « Emma! Ik was zo bezorgd! Gaat het wel goed met je? »
‘Het gaat goed met me, mam,’ zei Emma kalm. ‘Ik zag een vreemde, maar ik riep om hulp en toen kwam meneer Thompson.’
Haar moeder knielde neer en sloeg haar armen stevig om Emma heen. « Ik ben zo trots op je dat je zo dapper bent geweest. Je hebt precies gedaan wat je moest doen. »
Op dat moment besefte Emma dat moed vele vormen aanneemt. Het ging niet alleen om het trotseren van gevaar; het ging erom naar haar instinct te luisteren en op zichzelf te vertrouwen. Ze had die dag een keuze gemaakt, een keuze die haar begrip van veiligheid en moed voor de komende jaren zou bepalen.
Toen Emma die avond in bed kroop, voelde ze een warmte in haar hart. Ze was niet zomaar een klein meisje; ze was een dapper meisje dat voor zichzelf was opgekomen. En terwijl ze in slaap viel, droomde ze van avonturen waarin ze sterk bleef, haar stem vol zelfvertrouwen klonk, klaar om alles aan te pakken wat op haar pad kwam.
