Tommy Chen is nu een gezonde jongeman met een klein, zilverachtig litteken op zijn borstbeen – een blijvende herinnering aan de dag waarop zijn hart werd hersteld. Hij is vaak te vinden in de gangen waar hij ooit voor zijn leven vreesde, maar nu loopt hij er met een nieuwe Golden Retriever, een afstammeling van de oorspronkelijke Archie. Samen bezoeken ze kinderen die een operatie moeten ondergaan, en bieden ze een pluizig hoofd om op te leunen en een herinnering dat bescherming vele vormen kan aannemen. Tommy vertelt de kinderen vaak het verhaal van de eerste Archie, de hond die zag wat de volwassenen niet konden zien. Hij leert ze dat artsen weliswaar de vaardigheid hebben om een hart te repareren, maar dat er soms een hond nodig is om een leven te redden.
In de woonkamer van de familie Chen hangt een grote, ingelijste foto van een vijfjarige jongen en een Golden Retriever in een ziekenhuisbed. Het is een bewijs van een onbreekbare band en een herinnering dat het krachtigste wapen van een held niet altijd een scalpel of een hamer is; soms is het simpelweg een onwrikbaar gevoel van loyaliteit en een neus voor de waarheid. In de stille momenten voor het slapengaan denkt Tommy nog steeds aan dat lage gegrom in de steriele kamer – een geluid dat, achteraf gezien, het mooiste was dat hij ooit had gehoord. Het was het geluid van een beste vriend die de wacht hield bij de poorten van het onbekende, die weigerde toe te staan dat iets de jongen die hij liefhad kwaad zou doen.
