De waarheid was overduidelijk.

Hij was opnieuw met zijn auto ons gazon opgereden.

Deze keer waren er wel consequenties.

Gemeentewerkers kwamen ter plaatse. Rapporten werden opgesteld. De verzekering werd gebeld. Niemand raakte gewond, maar de boodschap was onmiskenbaar.

Vanaf die dag zijn de bandensporen nooit meer teruggekeerd.

Mijn zoon bleef de rest van de winter sneeuwpoppen bouwen. Sommige smolten. Sommige vielen om. Sommige gaven zich stilletjes over aan de wind. Maar geen enkele werd ooit nog platgereden door onvoorzichtige wielen.

En elke keer dat ik naar dat kleine hoekje van onze tuin keek, realiseerde ik me iets belangrijks:

Grenzen stellen hoeft niet altijd gepaard te gaan met woede.
Soms is het voldoende om ze duidelijk te stellen –
en ze eindelijk te respecteren.