Na school en haar dienst in de eetgelegenheid schrobde ze de verrotte kussens schoon, verwijderde ze de oude, dichtte ze het dak af en schilderde ze de metalen constructie met twee blikken verf die ze per ongeluk had gevonden. De kleur was gedurfd en uitdagend: zonnig geel tegen onze grijze straat.
Afgelopen dinsdag zag ik haar een reistas en een kartonnen doos van het huis van haar vader naar de caravan dragen. Ze was aan het verhuizen.
Mijn hart zonk in mijn schoenen. Een tiener in een blikken doos. Ik greep mijn gereedschapskist.
« Ik controleer even de bedrading, » mompelde ik tegen mijn vrouw.
Ik klopte aan.
« Maya? Met Frank. Is je vader thuis? »
« Nee, meneer Henderson. Hij is aan het werk. Heeft u… iets nodig? »
« Ik ben een oude elektricien. Ik dacht dat ik even die kabel zou controleren. Ik wil niet dat je de boel in brand steekt. »
De deur kraakte open.
Ik had me voorbereid op schimmel. In plaats daarvan werd ik getroffen door licht.
Het geld was niet aan luxe uitgegeven. Een minikoelkast zoemde zachtjes. Een tweedehands kachel gloeide. De oude lambrisering was wit geverfd. Gordijnen uit de kringloopwinkel hingen gestreken en netjes. Op de geschrobde vloer lag een felgekleurd tapijt. Achterin lag een matras op een eenvoudig frame dat haar vader vast had gemaakt, bedekt met een deken die ik me herinnerde van de rommelmarkt van haar moeder.
Het rook naar citroenpoets en koffie, niet naar schimmel.
En toen zag ik het bureau: multiplex op archiefkasten, verlicht door een batterijlamp. Netjes opgestapelde studieboeken. Een bibliotheekboek over anatomie. Een aanvraagformulier voor een studiebeurs voor verpleegkunde van een community college – ingevuld, klaar om te versturen.
Ik zag geen meisje opgeven. Ik zag een meisje terugvechten.
‘Het is… schoon,’ bracht ik eruit.
Ze bloosde. ‘De waterleiding werkt niet, dus ik gebruik het huis. Maar papa heeft rugpijn van het zitten op de bank. Nu kan hij de slaapkamer hebben. En ik kan hier studeren. Het is hier rustig. Mama was verpleegster. Ik wil haar trots maken.’
