De verpleegster kuste in het geheim een ​​knappe CEO die al drie jaar in coma lag, in de veronderstelling dat hij nooit meer wakker zou worden. Maar op het moment dat haar lippen de zijne raakten, opende hij zijn ogen en sprak woorden die haar leven voorgoed veranderden.

Het was geen wetenschap of geluk. Het was de stille kracht van menselijke verbondenheid – het soort verbondenheid dat logica en tijd tart.

En soms, tijdens zijn late avondbezoeken aan het centrum, keek Alexander haar aan en zei zachtjes:

“Ik weet nog steeds niet wat sterker was, Emma: jouw geloof… of jouw kus.”