Die vrouw is 73 jaar oud.
Elke ochtend om 6 uur wordt ze wakker alsof de wereld nog steeds van haar verwacht dat ze aan het werk gaat. Ze strijkt haar kleren zorgvuldig, drukt elke kreuk met opzet glad en schrijft elke dollar die ze uitgeeft op in een klein, versleten notitieboekje – boodschappen, medicijnen, buskaartjes. Geen shortcuts. Geen geklaag. Alleen orde, trots en overleven.
Toen een buurvrouw haar vroeg of ze een paar middagen per week op een 3-jarig kind kon passen, aarzelde ze dan ook.
‘Ik heb niet veel nodig,’ zei ze zachtjes. ‘Gewoon iets redelijks.’
De afspraak was simpel: 80 dollar per dag. Contant. Geen papierwerk. Geen gedoe.
De eerste week verliep vlekkeloos. Ze kwam vroeg aan, bracht snacks mee uit haar eigen keuken en ruimde het speelgoed op voordat ze vertrok. Op vrijdag werd ze volledig betaald.
De tweede week bracht een glimlach, maar ook een vertraging.
« Mijn salaris is te laat, » zei de buurman. « Volgende week. »
De derde week? Dezelfde belofte.
