Er was nooit sprake van druk, geen verwachtingen, nooit een hint van iets anders dan vriendelijkheid en vriendschap. Gewoon een goedhartige man die me steun bood in een tijd waarin ik het hard nodig had.
Enkele maanden later volgde een nieuwe verrassing. Mijn manager nam me apart op het werk.
‘Ik pas je rooster aan,’ zei hij. ‘Vastere werktijden. En een loonsverhoging. Iemand heeft een sterke aanbeveling geschreven over je werkethiek.’
Hij zei niet wie. Dat hoefde ik ook niet.
Thuis giechelde Willow in haar box, mijn moeder neuriede zachtjes terwijl ze kookte, en het briefje op de koelkast wapperde zachtjes toen ik de deur opendeed.
“Voor jou en je dochtertje. — J.”
Vriendelijkheid, besefte ik, verdwijnt niet. Ze wacht. Ze komt terug. Ze verschijnt op zware ochtenden en vermoeide avonden, in de vorm van een opgevouwen shirt, een mand met boodschappen of een oude klasgenoot die rustig bij de poort staat te wachten.
Die ochtend in de wasserette veranderde mijn leven, niet vanwege wat iemand ons gaf, maar omdat het me eraan herinnerde dat er nog steeds goedheid in de wereld bestaat, zelfs als je te moe bent om het te zien.
Soms komt de hulp zoals het zonlicht komt wanneer je onbedoeld in slaap bent gevallen – stil, zachtjes, precies wanneer je het het meest nodig hebt.
