‘Dat is verleden tijd,’ zei ze nonchalant. ‘Bovendien hield je vader van ons. En morgen zal het testament dat bewijzen.’
Ze draaide zich om om te vertrekken, haar hakken tikten triomfantelijk op de grond.
Maar toen ze bij de poort aankwam, zag ik iets onder de rozenstruik liggen: een kleine envelop, waarvan de randen vochtig waren van de ochtenddauw. Het handschrift bezorgde me rillingen over mijn lijf.
Pa.
En het was aan mij gericht.
Nadat Haley’s auto de oprit afreed, belde ik mijn beste vriendin, Aaliyah Ward – mijn advocaat en de enige die wist hoe gemeen Haley kon zijn.
Een paar minuten later zaten we in het kantoor van mijn vader. De envelop trilde in mijn handen.
« Maak hem open, » drong Aaliyah aan.
Binnenin bevonden zich een eenvoudig vel papier en een messing sleutel.
Lieve Mel,
als je dit leest, betekent het dat iemand aan mijn spullen heeft zitten rommelen. Waarschijnlijk Haley. Ze doet me denken aan een haai: scherpe tanden en geen ziel. De sleutel opent de onderste lade van mijn bureau. Alles wat je nodig hebt om te beschermen wat van jou is, zit daarin. Onthoud: in schaken moet je soms een pion opofferen om de dame te beschermen.
Ik hou van je, pap.
Ik was buiten adem.
Aaliyah gaf me een glas wijn. « Je vader was het aan het klaarmaken. »
We openden de lade. Daarin lagen een dikke envelop en een usb-stick.
Aaliyahs stem werd dieper. « Voordat je dit bekijkt, is er iets wat je moet weten. Je vader heeft drie dagen voor zijn dood een aanvulling op zijn testament toegevoegd. »
Ik verstijfde.
« Wat voor soort codicil? »
