—Of soms is het het begin van iets beters.
Die middag arriveerde Clara. Ze stormde de kamer binnen als een wervelwind, kuste Pedrito, stortte huilend in elkaar en keek Rodrigo vervolgens aan met ogen die de waarheid eisten.
Rodrigo vertelde haar alles: het meisje, het water, de verborgen kleuterschool, de gouden fles.
Clara luisterde zonder te onderbreken. Toen ze klaar was, wachtte Rodrigo op een verwijt.
Maar Clara zei alleen, met trillende stem:
—Als het hem blij maakt… laat hem dan komen. Laat hem elke dag komen.
Valeria kwam na schooltijd langs, nu vergezeld door Marina. Ze bracht verhalen, tekeningen en een onwankelbaar geloof mee. Pedrito leek zich, toen hij haar zag, aan het leven vast te klampen alsof hun vriendschap een dunne draad was.
De ziekenhuisdirectie wilde bezoek buiten de reguliere openingstijden verbieden. Rodrigo gebruikte zijn invloed voor het eerst niet om eisen te stellen, maar om te beschermen. Hij verkreeg vergunningen en duidelijke regels: Valeria mocht samen met haar moeder naar binnen.
Op een dag fluisterde Marina dat Valeria bloedarmoede had en dat de behandeling duur was. Rodrigo betaalde zonder aarzeling. Niet uit liefdadigheid, maar uit dankbaarheid.
‘Uw dochter geeft me hoop,’ zei hij tegen haar. ‘En hoop redt ook.’
Dr. Flores liet het water op het terras analyseren. De uitslag was teleurstellend: gewoon water, zonder wonderbaarlijke mineralen. « Niets bijzonders », stond er in het rapport.
En toch… Pedrito werd steeds beter.
Traag. Onverklaarbaar. Echt.
Een week na de deadline ging Pedrito zelfstandig rechtop zitten. Twee weken later at hij zonder dwang gelatine. Twee maanden later zette hij onhandige stapjes, hand in hand met Valeria.
Het hele ziekenhuis zat vol geruchten: dat het een wonder was, dat het geluk was, dat het een uniek geval was. Rodrigo stopte met zoeken naar verklaringen en begon elke dag als een geschenk te beschouwen.
Toen ze haar eindelijk mochten ontslaan, huilde Clara zo hard dat haar gezicht pijn deed. Rodrigo droeg Pedrito, lichter dan hij had moeten zijn, maar levend. Buiten, op de binnenplaats, wachtte Valeria op hen met de gouden fles tegen haar borst geklemd.
‘Ik zei het toch,’ glimlachte hij. ‘Je zou weer gaan spelen.’
Pedrito omhelsde haar stevig.
—Ik zal je nooit vergeten.
Rodrigo, die bedrijven en torens had gekocht, begreep dat de meest bijzondere rijkdom die hij had verworven niet van zijn eigen geld afkomstig was, maar van een vriendschap die was ontstaan in een bescheiden kleuterschool waarvan hij het bestaan niet eens wist.
In de maanden die volgden, veranderde Rodrigo. Hij verminderde zijn werkuren. Hij kwam eerder thuis. Hij leerde luisteren. Hij en Clara, die voorheen constant ruzie maakten over roosters en afwezigheden, vonden elkaar weer in het enige dat er echt toe deed: hun zoon.
En Rodrigo deed nog meer: hij financierde de kleuterschool van tante Marta, beurzen, eten en leraren. Zonder camera’s. Zonder dat zijn naam in gigantische letters op een plaquette stond. Gewoon omdat het het juiste was om te doen.
Jaren later had Pedrito, inmiddels een tiener, een klein, leeg gouden flesje op zijn bureau staan als symbool.
« Het lag niet aan het water, » zei hij op een dag tegen Valeria, die er nu van droomde lerares te worden. « Het lag aan jou. »
Valeria haalde haar schouders op, alsof het antwoord simpel was.
—Ik was de enige die geloofde. Toen iedereen anders het geloof had opgegeven.
Rodrigo keek vanuit de deuropening naar hen en voelde, voor het eerst in lange tijd, een volkomen innerlijke rust. Hij wist niet of het wetenschap was, toeval, of iets wat de volwassenen een wonder noemden om te voorkomen dat ze moesten accepteren dat liefde zo krachtig kon zijn.
Maar één ding wist ik wel:
Toen de wereld hen vertelde dat ze nog maar « vijf dagen » hadden, verscheen er een arm meisje met een goedkope fles… en gaf hun hun leven terug.
