Isaiah stapte naar voren en zette zijn laptop naast de hoofdterminal zonder op toestemming te wachten. Zijn vingers bewogen met geoefende zelfverzekerdheid, hij omzeilde de visuele interfaces en dook in het systeemgeheugen via paden die niemand in de kamer ooit had geprobeerd te betreden. Regels code flitsten te snel voorbij voor de meesten om te volgen, en er ontstonden patronen die getuigden van een diepgaand begrip dat veel verder reikte dan formele training.
‘Deze malware put je processors uit om zichzelf te beschermen,’ zei Isaiah terwijl hij werkte. ‘Er blijft net genoeg over om stabiel te blijven. Als ik de geheugentoewijzing op firmwareniveau omleid, loopt het vast.’ ‘Dat is onmogelijk,’ mompelde een senior engineer. ‘Dan zou het hele systeem crashen.’
‘Het stort al neer,’ antwoordde Jesaja zonder op te kijken. ‘Ik kies alleen nog waar.’
Er verstreken drie seconden nadat hij het commando had uitgevoerd. De schermen werden zwart.
Daarna keerden ze terug, stabiel, helder en stil.
‘Ik heb gedeeltelijke controle,’ zei Jesaja zachtjes. ‘Maar het ging nooit alleen om geld.’
De kaak van Steven Rook spande zich bijna onmerkbaar aan.
Isaiah analyseerde toegangslogboeken met chirurgische precisie, zijn gezichtsuitdrukking veranderde naarmate diepere lagen van het systeem zich openbaarden. « De financiële aderlating was bedoeld om de aandacht te trekken. Het werkelijke doel was datareplicatie. Medische dossiers, defensiecontracten, bedrijfseigen algoritmes. Die worden geëxporteerd naar meerdere externe knooppunten. »
Martin voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken. « Kun je ermee ophouden? »
‘Ja,’ antwoordde Isaiah. ‘Maar eerst moet je iets begrijpen.’ Hij draaide het scherm zodat iedereen het autorisatiespoor kon zien dat naar één intern toegangspunt leidde. ‘Deze aanval is afkomstig van binnenuit uw bedrijf.’
Er verscheen een naam. Steven Rook.
De kamer brak in chaos uit toen de beveiliging naar voren kwam. Steven deinsde langzaam achteruit, zijn kalmte brokkelde af onder de druk van de onthulling. ‘Jullie begrijpen het niet,’ zei hij schor. ‘Ze boden me een uitweg. Ik zat tot mijn nek in de schulden. Ik dacht dat ik het onder controle kon krijgen.’
‘Je had nergens controle over,’ zei Martin koud. ‘Je hebt met levens gespeeld.’
Terwijl Steven naar buiten werd begeleid, ging Isaiah door met werken. Hij draaide overdrachten terug en dichtte kwetsbaarheden met een snelheid die zelfs de meest ervaren technici met stomme verbazing achterliet. Binnen enkele minuten stopte de bloeding.
Dat was het moment waarop Lucia Morales in elkaar zakte.
Ze stond stil in de deuropening, de vermoeidheid stond op haar gezicht te lezen, haar ademhaling was oppervlakkig en moeizaam. Isaiah merkte het meteen op en ving haar op toen ze viel. Zijn stem brak toen hij om hulp riep. Ambulancemedewerkers brachten haar met spoed naar het ziekenhuis, terwijl Martin volgde, geschokt door het besef dat de vrouw die jarenlang in stilte zijn kantoor had onderhouden, nu voor haar leven vocht omdat ze de zorg niet kon betalen.
De diagnose luidde ernstige longontsteking, die veel te lang onbehandeld was gebleven. Martin betaalde zonder aarzeling alle kosten en zat urenlang in stilte naast Isaiah in de wachtkamer.
‘Je hebt mijn bedrijf gered,’ zei Martin uiteindelijk zachtjes. ‘Maar vandaag heb je me laten zien hoe blind ik ben geweest.’
In de weken die volgden, veranderde alles.
Lucia herstelde langzaam en keerde terug naar huis, naar een nieuwe realiteit waar medische kosten haar levensonderhoud niet langer bedreigden. Ze kreeg een vaste baan aangeboden bij Helios Dynamics met goede arbeidsvoorwaarden en normale werktijden, hoewel ze het in eerste instantie moeilijk vond om die te accepteren. Isaiah werd ingeschreven op een prestigieuze privéschool, waar zijn intelligentie hem net zo sterk onderscheidde als zijn achtergrond, wat zowel bewondering als afgunst opriep.
