—Nu— zei Anna.
Richard vertrok. De boeken vielen op de grond toen Matthew, Jacob en Sophie naar hem toe renden.
‘Papa,’ fluisterde Matthew, zijn stem verstikt door emotie. ‘Ze zei dat als we het je vertelden, je ons weg zou sturen.’
Richard omhelsde hen stevig. « Nooit, » fluisterde hij. « Nooit, mijn liefste. Jullie zijn mijn alles. »
Anna gaf hem de telefoon. Richard drukte op ‘afspelen’. Clara’s venijnige stem vulde de kamer:
—Je bent nergens goed voor! Je zult nooit zoals je moeder worden!
Jacobs snik en een doffe klap waren daarna te horen.
Richards handen trilden. « Sinds wanneer? »
Anna sloeg haar blik neer. « Sinds de tweede maand van zijn huwelijk. Het begon met kritiek, toen straffen, en vervolgens bedreigingen. »
Ik wilde het je vertellen, maar ik had geen bewijs…
De voetstappen boven haar maakten haar bleek. —Kom terug.
Richard stopte zijn telefoon weg. —Blijf achter me.
Clara verscheen kalm bovenaan de trap. « Wat is hier aan de hand? Heeft Anna je weer leugens wijsgemaakt? »
‘Genoeg,’ zei Richard, zijn stem trillend van woede. ‘We moeten praten.’
« Praten? » lachte Clara. « Over discipline? Ik zorg voor de orde, terwijl jij je met de zaken bezighoudt. »
‘Bevelen?’ vroeg hij, terwijl hij een stap naar voren zette. ‘Kinderen opsluiten? Ze waardeloos noemen? Ze laten bedelen?’
‘Ik heb gedaan wat nodig was,’ antwoordde ze scherp. ‘Je bent te soft. Ze lopen over je heen.’
« Het zijn kinderen! » brulde Richard. « Ze hadden liefde nodig, en jij hebt ze bang gemaakt. »
