“Het is goed. We stoppen er nu even mee.”

Die nacht kon Julia niet slapen. Richard had haar verteld dat Luna’s moeder dood was. Maar waarom riep dat woord zo’n specifieke emotie op? Waarom spande Luna zich zo aan alsof ze een schreeuw verwachtte? In de dagen erna merkte Julia patronen op. Luna schrok als er iemand achter haar liep. Ze verstijfde als bepaalde stemmen luider werden. En bovenal leek haar toestand te verslechteren na het innemen van bepaalde medicijnen.

De antwoorden begonnen zich te vormen in een opslagruimte.

Julia opende een oude kast en vond dozen met vervaagde etiketten, flessen en ampullen met onbekende namen. Sommige hadden rode waarschuwingslabels. De data waren jaren oud. En één naam dook steeds weer op:

Luna Wakefield.

Julia maakte foto’s en bracht de nacht door met het onderzoeken van elk medicijn, alsof ze naar adem aan het zoeken was.

Wat ze aantrof, deed haar het bloed in de aderen stollen.

Experimentele behandelingen. Ernstige bijwerkingen. Stoffen die in sommige landen verboden zijn.

Dit was geen zorgvuldige medische zorg.

Het was een risicokaart.

Julia stelde zich voor dat Luna’s kleine lichaam doses kreeg die eigenlijk voor iets heel anders bedoeld waren. Angst kwam op, maar daaronder schuilde iets sterkers: een zuivere, beschermende woede.

Ze vertelde het Richard nog niet. Nog niet.

Ze had gezien hoe hij aan het voeteneinde van Luna’s bed zat alsof zijn leven ervan afhing. Maar Luna was in gevaar – en Luna vertrouwde haar.

Julia begon alles te documenteren: schema’s, doseringen, reacties. Ze observeerde de verpleegster. Vergeleek de flesjes in de badkamer met die in de voorraadkast.

Het ergste was de overlapping.

Wat eigenlijk afgeschaft had moeten worden, werd nog steeds gebruikt.

Het leek alsof er een andere sfeer in het landhuis hing op de dag dat Richard onverwacht Luna’s kamer binnenkwam en haar voor het eerst in maanden rustig tegen Julia aan zag liggen. Uitgeput en bang sprak hij harder dan hij bedoelde.

‘Wat ben je aan het doen, Julia?’

Julia stond snel op en probeerde het uit te leggen. Maar Richard, gekwetst en verward, meende dat er een grens was overschreden.

Toen raakte Luna in paniek.

Ze rende naar Julia, klemde zich stevig aan haar vast en schreeuwde het uit van angst, alsof ze iemand was die om veiligheid smeekte.

“Mama… laat hem niet schreeuwen.”

De stilte die volgde, was niet de gebruikelijke stilte in huis.

Het was een openbaring.

Richard stond als aan de grond genageld en besefte voor het eerst dat zijn dochter niet zomaar ziek was.

Ze was bang.

En ze rende niet naar hem toe.

Ze rende naar Julia toe.

Die nacht sloot Richard zich op in zijn kantoor en opende Luna’s medisch dossier. Hij las regel voor regel, langzaam, als een man die ontdekt dat hij in een leugen heeft geleefd.

De namen van de medicijnen. De doseringen. De aanbevelingen.

Voor het eerst zag hij geen hoop meer.

Hij zag een bedreiging.

De volgende ochtend gaf hij opdracht om met verschillende medicijnen te stoppen. Toen de verpleegkundige vroeg waarom, gaf hij geen antwoord. Julia kreeg ook geen uitleg.

Maar ze zag iets moois.

Luna leek alerter. Ze at wat meer. Vroeg om een ​​verhaaltje. Glimlachte af en toe – verlegen, fragiele glimlachjes die pijn deden omdat ze zo kostbaar waren.

Julia wist dat ze de waarheid niet langer alleen kon dragen.

Ze nam een ​​flesje mee, verstopte het zorgvuldig en ging op haar vrije dag naar dokter Carla Evans, een vriendin die in een privékliniek werkte. Carla luisterde zonder oordeel en stuurde de medicatie naar een laboratorium.

Twee dagen later kwam het telefoontje.

‘Julia,’ zei Carla vastberaden, ‘je had gelijk. Dit is niet voor kinderen. En de dosering… die is verschrikkelijk.’

Het rapport sprak van extreme vermoeidheid, orgaanschade en onderdrukking van normale functies. Dit was geen « krachtige behandeling ».

Het was gevaarlijk.

Dezelfde naam dook steeds weer op in de recepten:

Dr. Atticus Morrow.

Julia liet het rapport aan Richard zien. Ze vertelde hem alles – openhartig en kalm. De waarheid had geen drama nodig.

Richards gezicht werd bleek. Zijn handen trilden.

‘Ik vertrouwde hem,’ fluisterde hij. ‘Hij beloofde dat hij haar kon redden.’

Wat volgde was geen geschreeuw.

Het was nog erger.

Een stilzwijgende beslissing.

Richard benutte zijn contacten, opende oude dossiers en speurde naar historische feiten. Julia doorzocht forums, vergeten krantenartikelen en verborgen getuigenissen. De puzzelstukjes vielen met een meedogenloze precisie op hun plaats.

Andere kinderen. Andere families. Verhalen die niet verteld worden.

Richard en Julia begrepen iets dat hen verbond: zwijgen zou hen deel laten uitmaken van dezelfde stilte die Luna bijna fataal was geworden.