De kat van mijn moeder verdween na haar begrafenis – op kerstavond keerde hij terug en leidde me naar een plek die ik nooit had verwacht.
Het huis waar we woonden toen ik klein was, voordat mama van baan veranderde en we moesten verhuizen. Het huis met de krakende schommelbank op de veranda. Het huis met de tuin waar ze ‘s avonds met een glas ijsthee zat en me verhalen vertelde.
Dit was ook de plek waar Cole opgroeide, toen hij nog maar een klein, verlaten katje was dat zijn moeder rillend bij de vuilcontainer in het steegje had gevonden en in haar sjaal gewikkeld mee naar huis had genomen.
Ik bleef staan en barstte in tranen uit. Cole liep gewoon door.
Hij liep zo naar het pad toe en ging zitten alsof hij erop had gewacht dat ik hem had ingehaald.
Ik bleef stokstijf staan en begon te huilen.
Cole ging gewoon door.
Ik had het gevoel dat ik stikte in herinneringen.
Dit huis. Mijn God, deze plek. Het bevatte alles wat ik probeerde te vergeten.
Ik was acht toen we hier woonden. Die zomer brak ik mijn arm toen ik van de bandenschommel viel. Mijn moeder droeg me naar binnen en huilde harder dan ik.
Ze zat vaak met me onder de verandaverlichting, streek mijn haar achter mijn oren en fluisterde: « Het komt wel goed. Het komt altijd goed, schatje. »
Ik had het gevoel dat ik stikte in herinneringen.
En op dit moment voelde ik me helemaal niet goed. Ik voelde me allesbehalve oké.
Toen ging het veranda-licht aan en kraakte de deur open.
Een oudere vrouw stapte naar buiten. Ze was tenger, gehuld in een vest, met zilvergrijs, dun haar.
Ze leek niet verrast me te zien.
Haar blik viel op Cole, en er verdween iets uit haar gezichtsuitdrukking.
« O, » zei ze. « Daar ben je dan, jongen! »
Ik knipperde met mijn ogen.
« Jij… kent hem? »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Advertentie
