De kat van mijn moeder verdween na haar begrafenis – op kerstavond kwam hij terug en leidde me naar een plek die ik niet verwachtte.

We sloegen een straat in.

Langs het trottoir stonden oude eikenbomen en aan weerszijden stonden huizen met veranda’s die ik kende.

Toen zag ik het: ons oude huis.

Hij wilde me iets laten zien.

Het huis waar we woonden toen ik klein was, voordat mama van baan veranderde en we moesten verhuizen. Het huis met de krakende schommel. Het huis met de tuin waar ze ‘s avonds met een glas ijsthee zat en me verhalen vertelde.

Dit is ook de plek waar Cole is opgegroeid. Destijds was hij een klein, verlaten katje dat zijn moeder rillend bij de vuilnisbak had gevonden.

Ik bleef staan, in tranen. Cole liep door.

Hij liep naar de voetbrug en ging zitten alsof hij wachtte tot ik hem had ingehaald.

Ik stopte, in tranen.

Cole vervolgde.

Dit huis. Deze plek. Het bevatte alles wat ik had geprobeerd te vergeten.

Ik was acht jaar oud toen we hier woonden. Die zomer brak ik mijn arm toen ik van de schommel viel. Mijn moeder droeg me naar binnen en huilde harder dan ik.

Ze zat vaak met me onder de verandaverlichting, streek mijn haar achter mijn oren en fluisterde : « Hou op, lieverd. »

Het bevatte alles wat ik had geprobeerd te vergeten.

Ik voelde me allesbehalve goed.

Toen ging het veranda-licht aan en kraakte de deur open.