Uiteindelijk begon ik een klein liefdadigheidsfonds in haar naam – The Harper Heart Fund – gewijd aan anonieme daden van vriendelijkheid: boodschappenkaarten voor alleenstaande ouders, winterjassen voor daklozenopvang, kleine beurzen voor studenten die moeite hebben om schoolboeken te betalen.
Ik ben er niet mee begonnen om de aandacht te trekken. Ik ben ermee begonnen omdat het voelde als de enige manier om dankjewel te zeggen.
Bedankt, oma, dat je me hebt geleerd wat het betekent om vrijgevig te leven.
Bedankt dat je me hebt laten zien dat een simpele daad van liefde generaties lang kan rimpelen.
Bedankt voor het achterlaten van niet alleen een kaart, maar ook een kompas.
We leven in een wereld die geobsedeerd is door zichtbaarheid. We posten, we taggen, we hashtaggen onze goede daden. En er is niets mis met het vieren van vriendelijkheid. Maar mijn grootmoeder herinnerde me aan een stillere, diepere waarheid:
Enkele van de krachtigste daden van liefde zijn degene die niemand ooit ziet.
Ze had geen podium, een kop of een applaus nodig. Ze had maar een moment nodig. Een hart. Een behoefte.
En ze vulde het.
Dus nu draag ik dat met me mee. In mijn portemonnee bewaar ik een cadeaubon – slechts één – en ik wacht. Ik wacht op de juiste persoon, het juiste moment.
Omdat ik iemands vermomde engel wil zijn.
Net als oma.
