‘Ik wil dit even duidelijk maken, Randall,’ zei ik uiteindelijk, terwijl ik hem strak aankeek. ‘Als je de werkplaats wilt, moet je respecteren wat het is. Het is niet zomaar een transactie. Het is een erfenis.’
Hij glimlachte even, alsof hij wist dat hij gewonnen had. « Ik begrijp het. Ik zal er alles aan doen om dit te laten slagen, Bennett. »
De onderhandelingen duurden uren, maar uiteindelijk werd er een akkoord bereikt. De werkplaats zou niet veranderen in een simpel bijgebouw van een reparatieketen. Het zou zijn identiteit behouden: een plek waar vakmanschap werd gerespecteerd, waar mensen terecht konden voor kwaliteitswerk, zonder commerciële compromissen. Het akkoord stelde me niet helemaal tevreden, maar het was de beste oplossing. De werkplaats zou levendig blijven en tegelijkertijd respect tonen voor wat mijn vader had opgebouwd.
Diezelfde avond keerde ik terug naar de werkplaats, nadat ik Randall en zijn investeerders de details had laten afhandelen. De geur van olie, metaal en oud hout omhulde me, zoals altijd. Het gekletter van gereedschap, het gezoem van compressoren – alles was precies zoals mijn vader het gewild had.
Ik nam even de tijd, slechts een moment, om te stoppen en adem te halen. Het was niet het einde, maar een nieuw hoofdstuk. Ik had een aantal moeilijke beslissingen genomen, maar ik wist dat ik het juiste had gedaan. De workshop zou niet in de vergetelheid raken. Hij zou blijven bestaan. Maar deze keer stond ik er niet alleen voor.
En toen klonk er een vertrouwd geluid: Troy kwam vaders kantoor binnen, met een sluwe glimlach op zijn gezicht.
‘Ben je er klaar voor om het nog een keer te doen?’ vroeg hij me.
Ik glimlachte, een glimlach die recht uit mijn hart kwam, en antwoordde eenvoudig: « Altijd. »
De werkplaats zou er altijd zijn. Altijd. En voor het eerst in jaren wist ik dat mijn vader, waar hij ook was, trots zou zijn geweest.
