De eersteklassecabine was bijna vol toen Richard Dunham aan boord stapte, met zijn Italiaanse leren handbagage achter zich aan slepend. Hij schoof de manchet van zijn maatpak recht en keek rond op zoek naar zijn stoel – 4B. Een topplek. Hij knikte tevreden.

Totdat hij haar zag.

Stoel 4A was al bezet door een vrouw die, door haar omvang, iets boven zijn stoel uitstak. Ze droeg een te grote grijze trui en een joggingbroek, haar warrige haar haastig vastgebonden. Een versleten rugzak lag aan haar voeten. Ze zag er niet op haar plek uit – alsof ze de verkeerde vlucht had genomen.

Ter illustratie:
Richards lippen krulden in een grijns.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij, terwijl hij de vrouw op haar schouder tikte. ‘Ik denk dat dit de eerste klas is.’

Ze keek geschrokken op. « Ja. Ik zit in 4A. »

Richard knipperde met zijn ogen. « Weet je het zeker? »

Ze knikte en hield met een verlegen glimlach haar boardingpass omhoog.

‘Er moet een vergissing zijn geweest,’ mompelde hij terwijl hij zich in stoel 4B wurmde en zichtbaar ineenkromp toen hun armen elkaar raakten. Hij drukte meteen op de knop voor de stewardess zodra hij ging zitten.

De bediende kwam binnen met een stralende glimlach. « Ja, meneer? »