Uren later was Olivia’s toestand gestabiliseerd, maar toen hun zoon geboren werd, bleef het stil in de kamer. Geen gehuil. Geen beweging. De verpleegkundigen wikkelden het kleine jongetje in een deken en de dokter knikte stil: doodgeboren.
Olivia en Michael waren er kapot van. Verpleegkundigen vroegen voorzichtig of ze hem wilden vasthouden, om afscheid te nemen. Olivia aarzelde, maar Ethans trillende stem doorbrak de stilte. ‘Ik wil hem zien,’ zei hij vastberaden. ‘Hij is mijn broer. Ik heb beloofd hem te beschermen.’
De volwassenen wisselden ongemakkelijke blikken uit. Michael was bang dat het Ethan zou traumatiseren. Olivia fluisterde, met tranen in haar ogen: « Hij verdient dit moment. »
De verpleegster legde de baby in Ethans armen. De jongen wiegde zijn kleine broertje voorzichtig, alsof hij het meest fragiele ding ter wereld vasthield. Zijn zachte stem verbrak de stilte. ‘Maak je geen zorgen,’ fluisterde hij. ‘Ik zal je beschermen, zoals ik beloofd heb.’
Op datzelfde moment ontsnapte er een zacht geluidje aan de lippen van de baby. Een gejammer, toen nog een, en uiteindelijk – tegen alle verwachtingen in – vulde een luide, krachtige schreeuw de kamer.
Er klonk een golf van geschokte kreten door de zaal. Olivia schoot rechtop in haar ziekenhuisbed. Michaels knieën knikten van ongeloof. De baby leefde nog.
De verloskamer veranderde in een gecontroleerde chaos. Dr. Miller snelde naar voren, haar stethoscoop tegen de kleine borst gedrukt, terwijl verpleegkundigen zuurstof klaarmaakten. « Hartslag sterk. Ademhaling stabiel, » bevestigde ze, haar stem trillend van schrik. « Dit kind leeft. »
