Toen de dokter naar de echo van mijn vrouw keek, begonnen zijn handen te trillen. Hij staarde een paar seconden te lang naar het scherm en vroeg me toen om hem te volgen naar een kleine, afgesloten kamer. Zijn gezicht was lijkbleek.
‘Meneer, u moet onmiddellijk vertrekken en de scheidingsprocedure starten,’ zei hij zachtjes tegen me.
Ik dacht dat het een vergissing was. Een slechte grap.
« Pardon? Waarom? »
Hij schudde zijn hoofd. « Ik heb nu geen tijd om alles uit te leggen. Maar geloof me: je bent in gevaar. »
Toen ik begreep wat hij had ontdekt, stortte mijn wereld in.
Op mijn vijfenvijftigste had ik alles wat velen succes noemen: een bloeiend bedrijf, vastgoed ter waarde van meer dan 18 miljoen dollar en een gerespecteerde positie in de gemeenschap van Charleston. Maar ik zou dat alles hebben opgegeven om de vrouw die ik zes jaar eerder was kwijtgeraakt terug te krijgen.
Diane, mijn eerste vrouw, overleed aan kanker na een twee jaar durende strijd. Na haar dood leefde ik mechanisch, zonder enig echt doel, tot de dag dat ik Linda ontmoette.
Linda was veertig jaar oud. Ze leek verdriet en eenzaamheid te begrijpen en blies geleidelijk aan nieuw leven in het huis dat Diane en ik samen hadden gerestaureerd. We trouwden en een tijdje dacht ik dat ik mijn evenwicht weer had gevonden.
Afgelopen januari vertelde ze me dat ze zwanger was. Ik was blij, maar ook al uitgeput. Al enkele weken had ik last van aanhoudende hoofdpijn, misselijkheid en een ongewone vermoeidheid.
Mijn dokter had het over stress. Linda, die aandachtig leek te luisteren, stond erop dat ik elke dag de door haar klaargemaakte vitamines innam.
