Met dat geld kocht ik een klein huisje vlakbij mijn oudste dochter, Lydia. Een lichte, vredige plek, op mijn naam, zonder voorwaarden, zonder verborgen verwachtingen. Een plek waar ik niet nuttig of winstgevend was: gewoon welkom.
Een jaar later, met Kerstmis, was ik in Lydia’s keuken. De kinderen lachten, de kerstboom was bescheiden, versierd met handgemaakte tekeningen en slingers. Ik nam plaats. Ik kreeg als eerste een cadeautje. Niet uit verplichting. Maar uit liefde.
Mijn zoon heeft sindsdien weer contact met me opgenomen. Langzaam. Voorzichtig. We praten af en toe. Niets is meer zoals het was, en dat is helemaal prima. Vanaf nu zijn alle relaties gebaseerd op respect. Niet op schuld.
Wat ik heb geleerd is dit: soms is zwijgen en simpelweg ‘oké’ zeggen het begin van een innerlijke revolutie. Een deur sluiten is geen daad van wreedheid. Het is soms een daad van overleven.
Vier dagen na Kerstmis dachten ze dat ik hun leven had verpest. In werkelijkheid had ik er alleen maar voor gezorgd dat mijn eigen leven niet langer in elkaar stortte.
En voor het eerst in lange tijd deed ik er weer toe. Voor mezelf.
