Kerstmis staat bekend als een tijd van delen. Wat minder vaak wordt gezegd, is dat het grootste geschenk dat je die avond kunt ontvangen soms een harde waarheid is: de plek die je werkelijk inneemt in het leven van anderen.
Mijn naam is Carolyn Blake. Ik ben 70 jaar oud, gepensioneerd en al zes jaar weduwe. Afgelopen kerstavond, zittend aan een tafel die ik door en door kende, in een huis dat officieel van mij was, ontdekte ik hoe onzichtbaar ik was geworden voor mijn eigen zoon en zijn vrouw.
Dit etentje moest een feestelijke gelegenheid worden. Mijn zoon Nate en zijn vrouw Kim hadden de hele familie, vrienden en zelfs kennissen van de kerk uitgenodigd. Ik had de hele dag in de keuken gestaan: zoete aardappelen, taarten, de gerechten waar iedereen dol op is en die altijd van me verwacht worden. Ik klaagde niet. Behulpzaam zijn is toch wat moeders doen?
Na de maaltijd stond Kim op, met een brede glimlach. « Het is tijd voor cadeautjes! » De pakketjes werden rondgedeeld: haar ouders, vrienden, kinderen, de pianolerares, zelfs de schoonmaakster ontving een cadeaubon met een kort berichtje over haar fantastische werk.
Ik wachtte. Niet op de waarde van het geschenk. Gewoon om erkend te worden. Om te bestaan.
Maar mijn naam werd nooit genoemd.
Toen ik kalm vroeg of de mijne misschien vergeten was, glimlachte Kim met gespeelde verbazing: « Oh… die van jou zal wel onderweg kwijtgeraakt zijn. Je weet hoe ingewikkeld transport met Kerstmis kan zijn. » Mijn zoon glimlachte. Niemand protesteerde. Er klonk wat gegrinnik van schaamte.
Ze wachtten op een reactie. Tranen. Een klacht. Een scène.
Ik zei simpelweg: « Oké. »
Ik stond op, nam afscheid van mijn kleinkinderen, bedankte ze voor de avond en vertrok. In de koude decemberlucht bevroor er iets in me… en toen werd het me duidelijk. Die nacht waren ze me niet vergeten. Ze hadden me aan iedereen laten zien: als iemand die er niet meer toe deed.
