Het leven veranderde langzaam.
Oliver groeide op – hij praatte, lachte en schilderde.
Ethan leerde hoe hij een vader moest zijn.
Laura werd onderdeel van de familie.
Jaren later, tijdens Olivers eerste kunsttentoonstelling, stond hij op het podium en zei:
“Het eerste licht dat ik zag was niet het licht van de zon… het was het licht van mijn moeders hart.”
Hij rende in hun armen.
Want uiteindelijk ging dit verhaal niet over blindheid.
Het ging erom dat je ervoor koos om te zien.
