Hoe vertel je een gebroken man iets dat hem volledig zou kunnen breken?
Uitsluitend ter illustratie.
Dagenlang observeerde Laura hem aandachtig. Ze herhaalde het experiment overdag. Oliver reageerde elke keer. Soms gingen zijn lippen open, alsof woorden gevangen zaten achter een zware deur. Laura begon tegen hem te praten – niet eisend, niet testend. Ze beschreef de lucht, de geur van regen, hoe planten zich naar het zonlicht verhieven.
Ze sprak alsof ze een kaars aanstak voor een ziel die lange tijd in duisternis gehuld was.
Totdat ze begreep dat zwijgen medeplichtigheid betekende.
Ethan zat in zijn kantoor toen Laura, met zware stappen, de deuropening naderde. Ze wist dat de waarheid vertellen haar alles kon kosten: haar baan, haar geloofwaardigheid. Maar toen ze naar Oliver keek, die daar stil zat als een kind dat uit de wereld was verdwenen, voelde ze kracht in zich opkomen – geen moed, maar liefde. Het soort liefde dat voortkomt uit het herkennen van je eigen pijn in die van een ander.
Ze leidde Oliver naar het terras, waar het zonlicht helder en warm was. Hij liep hand in hand met haar, kleine maar vaste pasjes, volledig op haar vertrouwend. Laura hief de spuitfles op.
Ze haalde adem.
