Hij bracht uren door in een hoek van een kamer, met zijn rug tegen een koude muur, alsof de wereld slechts bestond als een verre brom die hem nooit bereikte. Het huishoudelijk personeel bewoog zich stil, bijna bijgelovig, bang om iets fragiels en onzichtbaars te verstoren. Ethan vermeed oogcontact met zijn zoon, doodsbang voor het gevoel dat Oliver weggleed… terwijl hij nog leefde.
Geld was geen probleem. Ethan riep de meest gerespecteerde specialist van de staat op: Dr. Harold Benson, een verfijnde man met een kalme stem en handen die zekerheid uitstraalden. Dr. Benson sprak met een geruststellende autoriteit, de toon die wanhopige ouders geruststelt.
« Langdurige behandelingen, » zei hij.
“Geavanceerde therapieën. Doorlopende evaluaties.”
“Er komt vooruitgang – vertrouw me maar.”
Ethan tekende de ene cheque na de andere, elk een belofte aan de hoop zelf.
Er gingen maanden voorbij.
Er is niets veranderd.
Oliver bleef stil, afstandelijk en teruggetrokken. En Ethan leerde leven met een constante pijn – een last op zijn borst die hij met zich meedroeg omdat hij geen andere keus had.
Toen, op een dag, kwam Laura Mitchell aan.
Laura had geen bekende achternaam en geen indrukwekkend cv. Ze was het type vrouw dat opging in een kamer vol maatpakken – maar als ze sprak, klonk er een stille ernst in haar stem. Ze had onlangs haar dochter verloren en verdriet kleefde aan haar als een schaduw. Ze zocht geen medelijden. Ze had werk nodig. Ze had routine nodig. Ze moest elke ochtend wakker worden en ademhalen zonder het gevoel te hebben dat de lucht zelf herinneringen uit haar wegrukte.
Ze werd aangenomen als huishoudster.
Het eerste wat haar opviel toen ze het landgoed betrad, was niet de luxe, de kunstwerken of de torenhoge kroonluchters.
Het was het kind dat alleen in de hoek zat.
