Martha begon:
“De eerste keer was kort na ons huwelijk… weet je nog hoe moeilijk het toen was?”
Henry knikte zwak. Hij herinnerde het zich. Ze waren jong, arm, pas getrouwd en probeerden een leven op te bouwen.
Martha ging verder:
“Ons huisje… ons droomhuisje… stond op het punt om afgenomen te worden. We konden de hypotheek niet meer betalen. Jij werkte dag en nacht en toch kwamen we tekort.”
Henry keek naar haar met pijnlijke ogen.
“Ja… dat was een donkere tijd,” fluisterde hij.
Martha slikte.
“Weet je nog dat ik op een avond zei dat ik ‘even iets moest regelen’… en dat ik naar de bankier ging?”
Henry knikte opnieuw.
“Ja… de volgende dag liet hij weten dat de lening verlengd werd.”
Martha zei zacht:
“Dat was niet zomaar uit vriendelijkheid, Henry…”
Henry’s ogen werden groot. Toen begreep hij het.
Hij staarde naar het plafond.
Maar na een paar seconden zei hij met een zwakke stem:
“Ik… ik kan dat begrijpen. Je hebt ons huis gered.”
Hij slikte.
“Het doet pijn… maar ik kan je dat vergeven.”
Toen keek hij haar aan en vroeg:
“Maar… wat was de tweede keer?”
Tweede keer: zijn leven redden