Ik had mijn vrouw, mijn kinderen, mijn ouders en mezelf verloren. Ik geloofde dat ik geen reden meer had om te leven. Ik had het leven, de liefde en mijn doel opgegeven.
Maar toen vond een engel me. Hij wendde zich tot Monica. Zij veranderde niet alleen mijn leven.
Ze gaf me een nieuwe. Ze zag geen dakloze man. Ze zag een man die nog iets te bieden had, en dankzij haar vond ik de liefde.
Ik heb familie gevonden. Ik heb een thuis gevonden. Hij zweeg even, terwijl de tranen in zijn ogen opwelden.
En vandaag mag ik hier staan. Kijken hoe onze dochter aan haar eigen reis begint, vol liefde, respect en hoop. Mijn leven heeft een complete cirkel doorlopen.
De zaal was stil. Toen klonk er plotseling een daverend applaus door de zaal. De gasten stonden op, klapten en veegden hun tranen weg.
Jacobs verhaal was een symbool geworden, een herinnering dat hoe diep iemand ook valt, liefde hem of haar er weer bovenop kan helpen. Negen maanden na de bruiloft van Sophia en Abinah kwam de familie opnieuw samen in Monica’s landhuis, dit keer voor een veel kleinere, intiemere viering. Sophia droeg een ziekenhuisjurk, moe maar stralend.
In haar armen hield ze een pasgeboren meisje, gewikkeld in roze. Ze noemden haar Amarachi, wat ‘Gods genade’ betekent. Toen Jacob zijn kleindochter voor het eerst vasthield, fluisterde hij in haar oor.
Je weet het nog niet, kleintje, maar je bent geboren in een wonder. Het huis was gevuld met vreugde. Die avond zat het hele gezin op het balkon en keek naar de zonsondergang boven Lagos.
Sophia, Abinah, baby Amarachi, Monica, Jacob en kleine Williams, inmiddels een vrolijke peuter die vlinders achterna jaagt in de tuin. ‘Ik kan niet geloven dat dit mijn leven is,’ fluisterde Monica. Jacob glimlachte en sloeg zijn arm om haar heen.
