Toen mijn grootmoeder stierf, veranderde haar huis meteen in een oorlogsgebied.
Familieleden die ik al jaren niet had gezien, doken plotseling op en doorzochten kamers, laden en kasten, allemaal op zoek naar één ding: haar testament.
Ik was de enige die niet naar papieren of waardevolle spullen zocht.
In plaats daarvan nam ik haar hond mee naar huis.
Destijds besefte ik niet dat Berta meer dan verdriet en loyaliteit met zich meedroeg.
Ze droeg een geheim dat niemand anders had gezocht.
Als er één ding was dat mijn familie onder één dak kon samenbrengen, dan was het geld of de dood.
Die dag kregen ze helaas beide.
Op de begraafplaats stond ik zwijgend toe te kijken hoe de kist van oma in de grond werd neergelaten.
Berta trok aan haar riem en jankte zachtjes, alsof ze haar beste vriendin onder de grond wilde volgen.
Oma grapte altijd dat Berta de enige was die ze volledig vertrouwde.
Toen ik naar die trouwe oude hond keek, geloofde ik haar.
