Mijn naam is Myra Wells en ik ben 28 jaar oud.
Zes maanden geleden vloog ik van Los Angeles naar Boston voor de grote dag van mijn zus Victoria.
Toen ik bij de locatie aankwam en mijn naam noemde, keken de medewerkers verward.
Ze bladerden een of twee keer door de gastenlijst en keken me toen met medelijden aan.
« Het spijt me, mevrouw. Uw naam staat hier niet. »
Ik belde mijn zus om het te vragen.
Ze sneerde door de telefoon.
‘Denk je echt dat je uitgenodigd zou worden?’
Dus ik ben stilletjes vertrokken.
Ik legde een cadeautje op tafel, een klein zilveren doosje.
Uren later, toen Victoria het voor 400 gasten opende, zag ze wat erin zat, en sindsdien is ze niet meer gestopt met bellen.
Maar ik heb nooit geantwoord.
