Toen Grace’s vijfjarige dochter naar het lichtgele huis aan de overkant wees en beweerde dat ze haar overleden broer vanuit het raam zag glimlachen, stortte Grace’s wereld opnieuw in. Kon verdriet de geest werkelijk zo wreed verdraaien, of had zich in die stille straat iets veel vreemders genesteld?
Het is een maand geleden dat mijn zoon Lucas werd gedood. Hij was pas acht jaar oud.
Een automobilist zag hem niet op zijn fiets van school naar huis rijden, en plotseling was hij verdwenen.
Sinds die dag is het leven vervaagd tot iets kleurloos, een eindeloos grijs. Het huis voelt nu zwaarder aan, alsof de muren zelf rouwen.
Een woonkamer | Bron: Midjourney
Soms sta ik nog steeds in zijn kamer en staar ik naar de half afgemaakte Lego-set op zijn bureau. Zijn boeken liggen nog open en de vage geur van zijn shampoo hangt nog in zijn kussen. Het voelt alsof ik een herinnering binnenstap die maar niet wil vervagen.
Verdriet overspoelt me met golven. Sommige ochtenden kan ik mezelf nauwelijks uit bed slepen. Op andere dagen dwing ik mezelf te glimlachen, ontbijt te maken en te doen alsof ik nog een compleet mens ben.
Een vrouw die naar beneden kijkt | Bron: Midjourney
Mijn man Ethan probeert sterk te blijven voor ons, hoewel ik de barstjes in zijn ogen zie als hij denkt dat ik niet kijk. Hij werkt nu langere uren en als hij thuiskomt, houdt hij onze dochter net iets steviger vast dan voorheen. Hij praat niet over Lucas, maar ik hoor de stilte waar vroeger zijn lach klonk.
En dan is er Ella… mijn slimme, nieuwsgierige kleine meid. Ze is pas vijf, te jong om de dood te begrijpen, maar oud genoeg om de leegte te voelen die het achterlaat. Ze vraagt nog steeds wel eens naar haar broertje.
