Mijn ouders hebben mijn bruiloft afgezegd omdat mijn zus zich niet lekker voelde. Ik heb ze gesmeekt om hun besluit te heroverwegen, maar toen verloren ze hun geduld volledig.
Mijn vader schreeuwde: « Zie je dan niet dat je zus er geen zin in heeft? »
Mijn zus glimlachte spottend en snoof: « Maar je kunt zo egoïstisch zijn! Het enige waar jij om geeft is je bruiloft, maar weet je wat? Ik ben hier de echte koningin! »
Mijn moeder knikte instemmend en voegde er koud aan toe: « Er zal niets gebeuren voordat zij het zegt. »
Ik maakte geen ruzie. Ik smeekte niet opnieuw. Ik glimlachte gewoon, pakte mijn spullen en vertrok stilletjes, terwijl ik van een afstand toekeek hoe hun zogenaamd perfecte gezin langzaam uit elkaar viel zonder mij.
Mijn naam is Sarah, ik ben 28 jaar oud en ik dacht dat ik een liefdevolle familie had, tot mijn trouwdag. Mijn verloofde, Michael, en ik hadden meer dan een jaar lang onze droombruiloft gepland. We hadden elke cent gespaard, de perfecte locatie geboekt en mijn ouders hadden beloofd bij te dragen aan de kosten, omdat ze graag de helft van hun vrienden wilden uitnodigen.
Op de ochtend van mijn bruiloft was ik me aan het klaarmaken in mijn oude kinderkamer toen mijn moeder, Patricia, binnenstormde, er uitgeput uitzien. Achter haar stond mijn 25-jarige zus, Madison, nog in haar pyjama, met de make-up van de dag ervoor uitgelopen onder haar ogen.
« Sarah, we moeten praten, » zei haar moeder, terwijl ze nerveus haar handen wringde.
Ik zat aan mijn kaptafel, in een zijden ochtendjas, zorgvuldig mijn make-up aan te brengen. « Wat is er mis? Is alles klaar voor de show? »
