Na twaalf jaar huwelijk en twee kinderen besloot mijn man dat ik niet goed genoeg was om hem te vergezellen naar zijn reünie van de middelbare school. Dus betaalde hij een mooie onbekende om zijn vrouw te spelen. Wat hij niet wist, was dat ik al een verrassing in petto had die zijn vernedering legendarisch zou maken.
Ik trouwde met Ben toen ik 23 was.
We waren verliefd op elkaar tijdens onze studententijd en geloofden dat liefde en vastberadenheid alles konden overwinnen wat het leven ons voor de voeten wierp. Hij had destijds een startersfunctie bij een tech-startup en ik gaf les op een kleuterschool voor een salaris waarmee ik nauwelijks de benzine kon betalen.
Een stel dat elkaars hand vasthoudt | Bron: Unsplash
We woonden in een studioappartement met meubels van rommelmarkten en aten meer instantnoedels dan twee mensen eigenlijk zouden moeten. Maar we waren gelukkig. God, wat waren we gelukkig.
Rond onze dertigste begon er van alles te veranderen. Ben kreeg promotie. En toen nog een keer. Plotseling hingen er nieuwe pakken in onze kasten, stond er een luxe auto op de oprit en gingen we uit eten in restaurants waar de prijzen niet op de menukaart stonden.
Na de geboorte van ons tweede kind, wederom via een keizersnede die me een litteken bezorgde dat ik probeerde te negeren, begon ik op te merken hoe hij naar me keek. Of beter gezegd, hoe hij níét naar me keek.
Bens blik gleed over me heen alsof ik een meubelstuk was dat hij jaren geleden al niet meer opmerkte.
Ik moest twee kinderen onder de vijf jaar verzorgen, een huishouden runnen en tussendoor, tussen het verschonen van luiers en het brengen en halen van de kinderen van school door, freelance grafisch ontwerpwerk doen. Mijn lichaam was niet meer hetzelfde. Ik was constant moe.
En Ben? Hij had een nieuwe favoriete uitdrukking die hij gebruikte telkens als ik zei dat ik iets nodig had.
« We zijn deze maand erg hecht, schatje. »
« Je hebt eigenlijk geen nieuwe kleren nodig. Wat je hebt is prima. »
Een gestreste man | Bron: Pexels
Ik geloofde hem. Ik was er echt van overtuigd dat we financiële problemen hadden, ook al bleef hij maar dingen voor zichzelf kopen. Een nieuw horloge. Een nieuwe laptop. Golfweekenden met zijn collega’s.
Maar ik vroeg toch om een babysitter om naar de kapper te gaan? Dat was toch pure onzin.
