Deel 1: De “werkloze” chef-kok
De eetkamer van het huis van de familie Prescott was een slagveld van tegenstrijdige verwachtingen. Aan de ene kant was er het eten – een feestmaal dat een cover van een tijdschrift waardig was, het resultaat van veertien uur hard werken, zweten en culinaire precisie. Aan de andere kant was er de familie – luidruchtig, ondankbaar en op dat moment klagend dat het ijs in hun waterglazen niet perfect was gesneden.
Ik stond bij het dressoir en veegde mijn handen af aan mijn schort. Mijn rug deed pijn. Mijn voeten bonkten. Ik was al sinds 4 uur ‘s ochtends op om de kalkoen te pekelen, het brooddeeg te laten rijzen en de bouillon voor de jus te laten sudderen.
‘Schiet op, Elena,’ snauwde mijn schoonmoeder, Beatrice, terwijl ze met haar verzorgde nagels op de mahoniehouten tafel tikte. ‘We mogen niet te laat komen. Je weet hoe druk het op de weg kan zijn.’
‘De kalkoen moet nog tien minuten rusten, Beatrice,’ zei ik zachtjes. ‘Als je hem nu aansnijdt, loopt het sap eruit en wordt hij droog.’
‘Ach, bespaar ons die preek,’ zuchtte Chloe, mijn schoonzus. Ze scrolde door Instagram, haar gezicht verlicht door het blauwe licht. Ze droeg een jurk die meer kostte dan mijn eerste auto, en ze zag er ellendig uit. ‘Serveer gewoon het eten. We zijn hier niet voor een culinaire beleving. We willen alleen even bijtanken voor het echte evenement.’
Het « echte evenement » was een reservering bij Lumière.
Lumière was het kroonjuweel van de stad. Een restaurant met drie Michelinsterren, bekend om zijn exclusiviteit, astronomische prijzen en een wachtlijst van wel zes maanden. De Prescotts waren erin geslaagd een tafel te bemachtigen voor « Drankjes en Dessert » om 20:00 uur, een prestatie waar ze al sinds juli mee pronkten.
‘Precies,’ zei mijn man, David, erbij. Hij keek me niet aan. Hij was druk bezig zijn manchetknopen recht te zetten. ‘Elena, laat maar zien. Het is goed.’
‘Het is niet goed,’ wilde ik zeggen. Koken is scheikunde. Het is respect. Maar ik zweeg. Ik was gewoon de werkloze vrouw. De mislukkeling. De vrouw die wel wat met eten ‘rommelde’, maar geen baan kon behouden in het plaatselijke eetcafé – althans, dat dachten ze.
Ik ging naar de keuken en sneed de kalkoen aan. Het vlees was mals, de huid knapperig als glas. Ik schikte het op de schaal met geroosterde vijgen en tijm. Ik goot de jus – een rijke, fluweelzachte reductie van geroosterde botten, portwijn en zwarte truffel – in de zilveren kom.
Ik heb het uitgevoerd.
