Sommige verhalen raken je recht in het hart met slechts één zin. Dit verhaal begint in een ziekenhuisgang, een plek waar de tijd soms lijkt stil te staan, vooral voor de kinderen die er hun dagen doorbrengen in afwachting van bezoek dat nooit komt. Maar dit verhaal is niet somber: het gaat over een onverwachte, tedere en diep menselijke ontmoeting, een herinnering dat solidariteit kan ontstaan waar je het minst verwacht. En het begon allemaal met een simpel telefoontje.
Een klein meisje, al veel te lang alleen.
De zevenjarige Lina maakte een moeilijke tijd door. Ze lag wekenlang in het ziekenhuis en zag hoe de andere kinderen bezoek kregen, terwijl zij alleen achterbleef, haar favoriete speeltje stevig vastgeklemd: een miniatuurmotor. Het was haar kostbaarste bezit, haar link naar een gelukkige herinnering, en misschien wel de reden waarom ze ervan droomde om ‘echte motorrijders’ te ontmoeten.
Geraakt door haar eenzaamheid kreeg de goedhartige verpleegster Élodie een idee. Ze kende een lokale motorclub die bekendstond om hun liefdadigheidswerk. Ze vertelde hen over Lina, haar passie voor motoren en haar simpele wens: ooit motorrijders te zien aankomen « zoals in de films ».
