2. De afstand die nodig is om jezelf te worden.
Psychologische groei vereist afstand nemen. Om een eigen identiteit te ontwikkelen, moet een kind vragen stellen, het oneens zijn met zijn of haar ouders en emotionele afstand creëren – een proces dat bekend staat als individuatie.
Wat voor een kind voelt als zelfontdekking, voelt voor een moeder vaak als afwijzing. Toch is de liefde in veel gevallen niet afgenomen; het kind probeert simpelweg te bepalen wie het is. Wanneer deze ontdekkingstocht gepaard gaat met schuldgevoel of weerstand, wordt de afstand vaak nog groter.
3. Pijnverlichting op een plek waar veiligheid gegarandeerd is.
Kinderen luchten vaak hun frustraties, woede of innerlijke chaos bij de persoon die ze vertrouwen en die hen nooit in de steek zal laten. Omdat een moeder staat voor onvoorwaardelijke acceptatie, wordt zij de veiligste plek om emoties te uiten die ze elders niet kwijt kunnen.
Dit is de reden waarom een kind vriendelijk kan zijn tegen de buitenwereld, maar hardvochtig thuis. Het is niet eerlijk en ook niet gezond, maar door te begrijpen dat dit gedrag de innerlijke strijd van het kind weerspiegelt en niet de waarde van de moeder, kan worden voorkomen dat die pijn zich naar binnen keert.
