Later die avond bracht mijn dochter me naar het ziekenhuis om zijn spullen op te halen. Zijn horloge. Zijn portemonnee. En zorgvuldig gevouwen in een envelop met mijn naam erop… een handgeschreven brief.
Ik weet dat ik nooit goed kon luisteren. Ik probeerde te leiden terwijl ik had moeten volgen. Maar van je houden was het enige waar ik nooit aan twijfelde. Zelfs nadat de papieren waren getekend, was je nog steeds mijn vrouw in mijn hart. Ik hoop dat je me ooit vergeeft. Ik heb mezelf al vergeven dat ik je heb laten gaan – omdat je vrij zien belangrijker was dan je te behouden.
Ik liet me op de stoel in de hal vallen en snikte als een vrouw die de helft van mijn leeftijd is.
Ik verlangde naar vrijheid.
Wat ik echt wilde… was vrede met de man van wie ik ooit hield.
En nu, op 75-jarige leeftijd, besefte ik de wreedste waarheid van allemaal:
Soms verlies je de liefde niet in een huwelijk.
Je verliest het op het moment dat je denkt dat je nog tijd hebt.
